De Woelige Wortel

stinkt.

Broers zijn soms wel geestig. Je kan daar al eens verantwoord ruzie mee maken, want broer en zus die maken nu eenmaal ruzie. Dat hoort zo. En elkaar pesten, dat doen ze ook. Ik heb dat al eens in de Libelle gelezen als ik mij het goed herinner. En als het in de Libelle staat dan zal het wel just zijn.

Wel, morgen vertrekt de mijne op kamp. En om mijn rol van vervelende zuster hoog te houden liet ik gisteren vallen dat het wel wa kweenieoewijs zou zijn als ik vanacht zou opstaan om zijn teennagels roze te lakken. “want ajah, dan zou hij zich morgen keihard moeten haasten om te vertrekken en in volle slaapvermoeidheid zijn kousen aantrekken en pas ginder ontdekken dat zijn nagels roze zijn” en en en “er zou geen dissolvant zijn! GEEN dissolvant!”. De gedachte alleen al maakte mij gelukkig. Nu ben ik echt niet zo’n serpent wiens levensdoel erop gericht is om onschuldige broers het leven zuur te maken. Echt niet. Het was gewoon de ideale wraakactie voor de kidnapping die de oortjes van mijn ipod eerder deze week moesten ontgaan. Drie dagen waren ze vermist. “Dat ik maar niet zo slordig moest zijn” was het antwoord van de onschuldige zielen die mijn klaagzang aanhoorden. Anywho, ik snapte echt niet hoe mijn oortjes die het laast gezien waren rond zessen voor het avondeten, tegen tien uur die avond zomaar uit ipod waren “verdwenen”. Allez, dat valt toch niet uit een ipod. Het zou toch azo geen groten bucht zijn. En de katten… misschien zagen de katten mijn ipod liggen en dachten ze van “ojo die oortjes dat zou nog eens geestig zijn om mee te voetballen”. En dan nog, dan zouden die oortjes nog steeds ergens in de buurt moeten liggen. Maar verdwijnen, kom zeg.

Drie dagen verstreken, vol gezaag aan ieder die het horen en niet horen wou. Tot ik plots een briefje op mijn hoofdkussen vond. Zo’n post-it note, in’t knaloranje ge kent dat wel, waarop stond dat ik broer zo snel mogelijk € 40 moest brengen of ik zag mijn oortjes nooit meer terug. Maar dat niet alleen, er stond ook “of ik kil you“. Ik begon al te wanhopen toen ik het las, mijn oortjes konden mij gestolen worden,  mijn broer zou toch echt niet zo’n debieltje zijn dat kill met één l schrijft, nee toch!? Een witregel later werd ik gerustgesteld toen ik las van wie het briefje afkomstig was. Mien. En ja dat is een kat. Maar ik wijk af, en nog geen beetje. Omdat ik toch wreed slecht ben in het vertellen van de clue zal ik maar zeggen dat mijn broer Mien was en dat Mien (de echte) een half uur later toevallig met de oortjes van mijn ipod rond haar kop rondliep. Krossen is misschien een beter woord, en in paniek, in grote paniek.

Soit, nu iedereen mee is waarom ik het onderstel van mijn broer, that is zijn nagels, in het roze wou verven … Gisterenavond nam broer wraak. Ik denk dat ik een half uur lag te slapen toen ik plots mijn kamerdeur hoorde open knallen. BAF… en een giechel, dat ook nog. Broer had er niets beter op gevonden om gewapend met een bus Axe een aanval te plegen op mijn slaap. En op de geur die in mijn kamer hangt.

Sedus probeer ik al een een hele dag mijn kamer te verluchten om die snertgeur weg te krijgen. Miljaarde Axe, dat stinkt.  En volgens mij krimpen uw hersens als ge daar te lang van inademt. Dat is niet goed. Nee.

Ik heb daarnet al wraak genomen met Pink Paradise van Fa. Wel jammer dat dat eigenlijk nog niet zo hard stinkt.