De Woelige Wortel

Hoe mysterieus, dat interweb.

Na een dagje blokken volledig in zieligheid verzopen te zijn en niet goed weten wat te doen om mij te ontspannen keek ik daarnet even naar de statistiekjes van dit blog. Want als je zielig bent, dan moet je het goed doen niwaar? Groot was mijn verbazing dan ook, dat er vandaag op dezen heuglijken dach zowaar bezoekers, vreemde luizen, andere menschen also known as bezoekers (voorwaar, be-zoe-kers) de weg naar De Woelige Wortel hebben gevonden.  En neen, het was niet ik of die andere die “per ongeluk” met de refreshknop hebben gespeeld. Het waren échte bezoekers jonk! Als de bezoekers vingers waren, ik kwam twee handen te kort. Om maar te zeggen hoeveel volk we anders trekken *doet verder zielig*

Omdat mijn hersenen nog een beetje aan het draaien waren van dat blokwerk van vandaag en Durf Denken nu eenmaal op mijn stylo staat, besloot ik eens te kijken waar al dat zot volk nu plots ineens *pardoes* vandaan komt. En voorwaar; het is allemaal de schuld van die zielige aandachtzoekerijpost van gisteren (weetwel, die waarin tienduust keer gelinkt wordt naar deze site – je moet iéts doen in je pauze nietwaar en alles is toffer dan blokken). Blijkbaar werd die post plots ineens *patat* tot top-post gepromoveerd (naast 99 andere ik weet het, maar sst laat mij even).

Aandacht zoeken wèrkt! En ‘t was nochtans maar om te lachen hoor mensen, écht.

Nu vraag ik mij wel af wat nu begod de criteria zijn om tot top-post gebombardeerd te worden. Aan de bezoekers van vóór het top-post gebeuren zal het alvast niet gelegen hebben, aan het aantal comments ook al niet. Misschien ligt het aan mijn innemende persoonlijkheid en straalde die langs het interweb, door het scherm op alle surfers af al fluisterend “kom, kom onwetende internetter, alhier voor plezier”. Je weet maar nooit.