De Woelige Wortel

Allez, voor iedereen die wil weten met welk liedje ik déze keer weer in mijn hoofd zit…

Deze keer is het prijs met Monsieur Cannibal van Gerard Gustin (ingezongen door Sascha Distel, ‘k heb geen idee wie die kerels in het filmpje zijn hoor)  weetwel dat liedje dat tot vervelenstoe gedraaid wordt aan de Monsieur Cannibalattractie in de Efteling, the one met de draaiende kookpotten.

Als je wil weten wat die gekke meneer nu eigenlijk feitelijk over die kannibalen zingt klikt dan alhier. Zo kan je de volgende keer je ginds passeert vrolijk meezingen. Of doe zoals mij en probeer de attractie vooral te ontwijken zodat je niet de hele dag met dat vreselijk liedje in je kop zit.

Dat zijn zo van die momenten dat je keihard compassie krijgt voor het personeel van de Efteling en dan vooral voor diegenen die instaan voor de bediening van de Monsieur Cannibalattractie. Je zal daar maar uren en dagen (desnoods jaren) lang naar hetzelfde liedje staan luisteren. Misschien mogen ze af en toe wel van attractie veranderen…ik hoop het voor hen.

Het is vast en zeker een straf van god omdat ik vandaag de soundtrack van de Efteling op repeat had staan. Ik zal het dus maar interpreteren als een signaal van hierboven dat ik iets moet doen aan mijn steeds campier wordende muzieksmaak. Vroeger was ik nochtans zo goed mee enal…. serieus ik zwééretu.

For the record: die soundtrack is eigenlijk feitelijk wel nog geestig en de liedjes van de Indische waterlelies, het Spookslot, Villa Volta én Fata Morgana zijn ook nog leutig. Maar écht hoor! Geen zever!

Edit: Tiens, blijkbaar is het liedje van het Spookslot de Danse Macabre van Camille Saint-Saëns. Schoon, schoon. Dat van If i had words, waar ik vorige week nog mee in mijn kop zat was er ook eentje van Saint-Saëns, toch een soortement bewerking van een stukje van zijn symfonie nr. 3. I smell een patroon dames en heren! Ik ben al benieuwd welk liedje ons Camille mij volgende week zal opleggen. ‘t Is precies zo’n beetje de Timbaland uit de Franse Romantiek…