En ‘t was maar om te lachen eigenlijk 3 november, 2007
Posted by leen in britney spears, muziek, oei.trackback
Omdat ik in het dagelijkse leven al genoeg van pseudo-intellectueel moet spelen en de laatste dagen veel te veel over post-post-post-post blablablaïstisch gewauwel heb gelezen dan goed is voor een mens en daarbij ongeveer mijn vingers heb verstuikt door het vlijtig bladzijden omslaan en dingen-die-ik-niet-mag-vergeten noteren, besloot ik mezelf gisteren te belonen met het laatste pulpproduct van pulppopprincess Pritney, of Britney zo u wil.
En het was maar om te lachen eigenlijk.
En enkel en alleen om mijn overspannen hersenen tot rust te laten komen, de grote hoop aan informatie die zich in mijn brein had genesteld er weer even uit te meppen. Gewoon daarom. En ook een beetje om te lachen. Een beetje. Want met Britbrit is het altijd dolle pret. Of ze nu domme stoten uithaalt of onnozele liedjes kweelt, het doet er niet toe. Britney is de Tv-Familie onder de tabloidfiguren. Het is er een beetje over, maar daarom niet minder amusant.
Maar nu spreken we zaterdag, één dag na de feiten.
Beweert mijn iTunes dat ik de bewuste plaat al 5 maal integraal liet afspelen. Vijf.
En eigenlijk zou ik nog eens kunnen luisteren.
En productief dat ik er van word, ongelofelijk.
Bij deze bombardeer ik Britney’s Blackout tot de ultieme kuisplaat, I want to break free is er niets tegen. Back off Freddie Mercury!
Merci Britney, merci!
Jama, ik heb ashley tisdale haar album meermaals beluisterd, dus ik vind dat ik win. Weet je hoeveel liedjes daar op staan, joeng? Iets eind in de twintig, nie gezeverd!
en twas ook maar voor te lachen, eigenlijk
Epff, stoefkont.
En wie, begod, maakt nu cd’s met meer dan 20 nummers
? Altijd overdrijven eh, ons Ashley. ‘t Zou nog een goed koppel zijn met de Zac.