De Woelige Wortel

Oorspronkelijk was ik helemaal niet opgezet met onze verplichte stages in het operatiekwartier aka ‘het O.K.’. Ik mag dan wel een grote fan zijn van Grey’s Anatomy, dit is enkel en alleen vanwege de romantische perikelen en dus niet vanwege de operaties. Helaas (hoewel logisch) wordt je als toekomstig arts verondersteld met zowat alles overweg te kunnen: bloed, lijken, agressieve patiënten,…en operaties. Dissecties heb ik nooit erg gevonden als is lijken van huid tot op het bot disseceren niet echt mijn ding was. Als je het cru wilt stellen, zijn het uiteindelijk ‘toch maar dode mensen’ die hun lichaam wilden doneren aan de wetenschap. Maar operaties, dat is andere koek. Dat is het opensnijden van levende mensen. Nu ja, levend…als alles goed gaat tenminste.

Omdat ik nu nooit goed tegen operaties op TV heb gekunnen en me enigszins mentaal wilde voorbereiden, kreeg ik de raad van Leen om eens een paar afleveringen van Nip/Tuck te bekijken. Op het menu: borsten gevuld met drugs, een geperforeerd neustussenschot door cocaïnegebruik, neuscorrecties met ‘hamer en beitel’, liposucties waarbij het vet tegen het plafond begint te spuiten,…De ergste scènes werden tot drie keer toe herbekeken (ooglidcorrecties zijn echt nièt mijn ding). Nadat ik een volledige overdosis Nip/Tuck had overleefd (alle 13 afleveringen van het eerste seizoen op 2 dagen), was ik er klaar voor.

Na een slapeloze nacht stond ik vol zenuwen te wachten op het O.K. Vlug mijn attributen bij elkaar gezocht: groene broek die véél te lang was (voor alle zekerheid toch maar een dubbele knoop in de ‘broeksriem’ gelegd…stel je voor dat mijn broek tijdens zo’n operatie plots zou afvallen!), groen shirt (best nog flatterend, met zo’n V-hals), een groen hoedje om je haar volledig onder te proppen, soort witte kousjes om over je schoenen te doen en als laatste nog zo’n wit maskertje.  Even een foto van hoe ik er niét uitzag. En neen, ook zo zag ik er niet uit. Het zelfvertrouwen groeide met de minuut toen ik mezelf in de spiegel zag passeren. Ik mag dan wel geen lelijke croques hebben zoals 99% van het personeel in het O.K en de rest van het ziekenhuis, maar ik zag er ook professioneel uit (een beetje zoals dit pakje maar dan met V-hals). Daarna ging het richting O.K….