De Woelige Wortel

Al 2 weken na elkaar lees ik in de krant over het onverklaarbare succes van Boer Zoekt Vrouw in Nederland. Meer dan 4 miljoen kijkers volgen het programma. En voorspelbaar als ik ben, ik ben er één van. Samen met het hele gezin. Wat de verklaring is voor dit immense succes? Heel simpel, de mensen die er in meedoen! Deze keer geen timide boeren of meiden/vrouwen die enkel voor de citytrip gaan, geen snobs, geen compititie en geen cadeautjes om de boer gunstig te stemmen. Neen, in Nederland zijn het zo’n (h)eerlijke, pure mensen met een sterke persoonlijkheid waar zelfs mijn mama jaloers op wordt. Zien ze de boer niet zitten, dan stappen ze op. Kunnen ze zichzelf niet zijn met een camera bij, weg zijn ze. Hebben ze geen gevoelens voor iemand, dan wordt dat op de man af gezegd, ook al betekent dit dat ze daardoor geen kans meer maken op de citytrip. Ze weten wat ze willen en ze zijn wie ze zijn. Ik hou van die Nederlandse mentaliteit. 

Ook de locaties zijn fenomenaal. Ze vertellen zoveel over die persoon. Zo is er het huis van de 45-jarige Jan in Wûnseradiel (Fries dorpje) wiens interieur niet meer geëvolueerd is sinds wereldoorlog 1. De man woont er dan ook samen met zijn bejaarde moeder en heeft nog nooit een relatie gehad. Muisstil is het er, alleen de klok verraadt dat de tijd er toch niet stilstaat. Jan had al vanaf de selectiedag een zware boon voor één van zijn twee vrouwen en eindelijk had hij al zijn moed bijeen verzameld om het haar te vertellen. Wat volgde was zo ontzettend pijnlijk. Een man die zijn gevoelens bloot had gelegd, een vrouw die ze niet kon beantwoorden en een huilende vrouw die wél gevoelens had maar zich nu 2de keus voelde. De stilte werd plots nog stiller dan voorheen en zelfs als kijker voelde je je ongemakkelijk. Nadat de man uren alleen op zijn velden had doorgebracht probeerden ze s’avonds te doen alsof er niets gebeurd was. Dat werd hem allemaal te veel en opnieuw vluchtte hij naar zijn koeien. De situatie zat werkelijk muurvast en de presentatrice kon niet anders dan hen te verlossen uit hun lijden. Ze stapten uit het programma.

Nog in the middle of nowhere (Friesland) woont Agnes, een knappe boerin (letterlijk en figuurlijk) met idem mannelijke kandidaten op haar erf. Het was ontroerend om te zien hoe ze hielp een koe te bevallen en plots merkte dat er waarschijnlijk nog een kalfje op komst was. Zo vlug als ze kon stak ze haar hele arm in de koe en ging ze op zoek. Na wat kantelen en trekken kwam het beestje er halfdood uit.  Eén van de mannen (beiden veehouders) kwam onmiddellijk ter hulp en ‘reanimeerde’ samen met Agnes het slijmerige beestje, met succes. Het leverde opnieuw prachtige beelden op van de boerenstiel.

Ook de andere boeren en kandidaten zijn de moeite waard. Ik zou nog lang kunnen doordrammen maar ik ga zwijgen. Dus voor wie geïnteresseerd is, kijk zeker eens naar Boer Zoekt Vrouw, iedere zondagavond om 20u20 op Nederland 1. Deze zondag moeten de boeren en boerin kiezen met wie ze op citytrip gaan. En ik hoop echt dat het betere locaties worden dan die in de Vlaamse Boer Zoekt Vrouw dit jaar met Malta, Rhodos, Marrakech en Lanzarote. Ik heb het nu eenmaal niet zo voor zuiderse toeristische bestemmingen. Laten ons hopen dat ze in Nederland dus wél gaan voor cultuursteden zoals Dublin, Porto, Kopenhagen of Praag. Dat levert des te mooiere beelden op Zijn er trouwens nog mensen die dit volgen? Wie denken jullie dat ze gaan kiezen?